Homepage Universiteit Leiden
Homepage Faculteit der Letteren Homepage Forum Zoeken in Forum E-mail redactie Forum

Jaargang 4, nummer 3 (mei 2004)

   Agenda
   Onderwijs
   Onderzoek
   Personalia
   Discussie
   Bibliotheek
   Bestuurszaken
   ICT
   Colofon
 
Bericht uit… 

Soms slagen medewerkers of studenten erin een paar maanden de Witte Singel achter te laten om een ver buitenland te bezoeken. Onder het mom van onderzoek doen, college geven of stage lopen doen zij buitengaats bijzondere ervaringen op. Forum haalt ze over die ervaringen met de thuisblijvers te delen. 

Deze keer: 
Prof. Dr. Richard T. Griffiths

‘Oost west thuis best’

Door Wopke Hoeben

Hij studeerde en promoveerde aan universiteiten in Engeland, kwam in 1980 terecht aan de VU in Amsterdam, vertrok in 1987 naar Florence om in 1995 weer terug te keren naar Nederland. Maar daar bleef hij niet rustig zitten. Prof. Dr. Richard Griffiths is niet alleen hoogleraar economische en sociale geschiedenis in Leiden en coördinator van het Centrum Praktijkstudies Letteren, maar hij is ook regelmatig als gastdocent te vinden aan de universiteiten van Bangkok en Istanbul. Of anders wel in Moskou om de Russische regering te assisteren bij een economisch topoverleg over het te vormen privatiseringsbeleid.

‘Eigenlijk ben ik geen echte reiziger. Dat wil zeggen dat ik niet zoveel met reizen heb: het is iets dat bij mijn werk komt kijken, maar ik reis niet om het reizen zelf.’

Ivoren toren

‘Over het algemeen zijn wetenschappers internationaal mobiel. Je gaat tijdens je studie een jaar in het buitenland studeren of verlaat je vaderland om ergens anders te promoveren. Vooral jonge wetenschappers zijn vaak in het buitenland te vinden voor onderzoek of gastcolleges en zo is dat ook bij mij begonnen. Om de een of andere reden vragen ze me steeds terug als gastdocent en dat zorgt ervoor dat ik ook nu nog regelmatig buiten Nederland te vinden ben.

            De Chulalongkorn universiteit in Bangkok (Thailand) is een van de plaatsen waar ik lesgeef. Met een groep van nationale en internationale wetenschappers verzorgen we een masteropleiding Europese Unie Studies. Het is erg leuk om met zoveel mensen uit verschillende landen samen te werken: het houdt je scherp en zorgt ervoor dat je je horizon verbreedt. Daarnaast is het ook leuk eens een andere groep studenten voor je te hebben. Natuurlijk zijn er wel verschillen tussen Nederlandse en Thaise studenten. De studenten in Bangkok lijken veel meer respect voor de docent te hebben en ze zijn eerder geneigd een leraar-leerling houding aan te nemen, terwijl je met Nederlandse studenten sneller in discussie zult gaan.

Aan de andere kant is het zo dat niet-westerse studenten meer toegewijd zijn om hun studie te laten slagen. Toen ik bijvoorbeeld in Bangkok doceerde was er op een gegeven moment een student in slaap gevallen tijdens één van de colleges. Ik dacht bij mezelf ‘zo saai zijn mijn colleges nu ook weer niet’. Daarom sprak ik de jongen aan op zijn gedrag, maar toen bleek dat hij om vijf uur ’s ochtends was opgestaan om mijn college bij te kunnen wonen en elke dag uren op reis was om aanwezig te kunnen zijn. Als ik in Engeland, in mijn ivoren toren was blijven zitten, was ik me nauwelijks bewust geweest van dergelijke situaties’

Scoren op eer

‘Er zijn wel verschillende manieren van reizen. Ik bedoel: je kunt van het ene naar het andere congres reizen, maar voor mij heeft dat nog maar weinig toegevoegde waarde. Natuurlijk staat het goed op je curriculum vitae, maar daar gaat het mij niet om. Ik ben weleens naar van die grote congressen geweest. De meest uiteenlopende thema’s worden dan besproken. Best interessant hoor, maar het is net alsof je naar Discovery Channel zit te kijken. Pas echt leuk wordt het wanneer een diverse groep mensen zich met één onderwerp bezig houdt. Dan kun je de diepte in. Nog beter wordt het als je voor langere tijd in het buitenland verblijft en wat van de cultuur kunt opsnuiven. Een bezoekje aan buitenlandse archieven kan daarbij ook nooit kwaad.

            Waar ik niet zo goed tegen kan is als mensen je op een voetstuk gaan plaatsen als je veel reist. Zo ben ik pasgeleden in Moskou geweest om aanwezig te zijn bij overleg van de Russische regering over het te vormen privatiseringsbeleid. Ik ben daarvoor gevraagd naar aanleiding van een boek dat ik heb geschreven over de economische wederopbouw. Het is niet zo dat ik het als een eer zie dat ik daarbij mocht zijn. Daar gaat het helemaal niet om, scoren op eer. Tijdens zo’n overleg leer je van elkaar en het is puur uit interesse dat ik daar naartoe ga. Want het is natuurlijk wel erg leuk om als wetenschapper te zien hoe die theorieën in de praktijk gaan.’

Childe Harold

‘Waar ik nog wel eens een jaar zou willen zitten, als ik er zo over nadenk, is Washington. Ja, een jaar daar onderzoek doen lijkt me helemaal zo gek nog niet. Want ook de archieven in Washington zijn echt fantastisch: rijk, informatief... en soms zelfs ‘s avonds open. Bovendien trekt me de manier hoe mensen daar met elkaar omgaan aan. Het leuke aan Engelse pubs is, of eigenlijk was, dat iedereen even vriendelijk werd behandeld. Toen ik in Engeland terugkwam, was dat niet meer zo. Enige tijd later in Washington, kwam ik in Childe Harold, een pub in Dupont Circle, en daar was dat wel anders. De eerste dag keken ze me nauwelijks aan, slechts een vlugge groet, maar toen ik er de volgende dag weer kwam, werd ik binnengehaald als een oude bekende. Ik had er discussies over nationale en internationale politiek, sociale stelsels enzovoort. Ja, ik had het er erg naar mijn zin.

            Toch denk ik er nog lang niet over na Nederland te verlaten. Ik heb hier alles wat ik zoek. Voor mijn vakgebied, de geschiedenis van de Europese integratie, is Nederland namelijk de perfecte plek. Hier bevinden zich talloze archieven en daarnaast is het erg handig dat de meeste studenten hier zeker drie talen spreken, de drie talen die juist op dit gebied handig zijn. In Engeland was ik dat niet tegengekomen.

Voorlopig houd ik dus Nederland als mijn thuisbasis. Want hoe zeggen ze dat hier ook alweer? O ja, oost west thuis best. Ook al gaat dat voor mij nu niet helemaal op, zo voelt het wel.’

Printversie

Uw reactie
vorige pagina top pagina