Continue

Janus Secundus (1511-1536)

Ioannis Secundi Hagiensis Opera. Nunc primum in lucem edita. Quorum catalogum proxima facies enumerabit. Cum Gratia & Privilegio Caesario. Utrecht, Harmannus Borculous, 1541. Gebruikt ex. KBH 1703 E 33.
Basia.
Epistola ludicra, velut Henrici Octavi Angliae Regis nomine conscripta.
Continue
[fol. A1r]

IOANNIS
SECUNDI HAGI
ENSIS OPERA. Nunc
primum in lucem edita.

Quorum catalogum proxima
facies enumerabit.

[Vignet: gevleugeld hert]

Cum Gratia & Privilegio Caesario.

TRAIECTI BATA-
vorum Harmannus Borculous
excudebat.

____________
Anno MDXLI.



[fol. A1v]

CATALOGUS
LIBRORUM.

                        Elegiarum libri tres.

                        Funerum liber unus

                        Epigrammatum liber unus.

                        Basiorum libe ununs.

                        Epistolarum libri duo.

                        Odarum liber unus

                        Sylvarum liber unus.


Scripsit & alia nunnulae, quae sunt
a nobis heic omissa, quod in
principes quosdam
acerbius dicta
videren-
tur.



[fol. A2r]

IOANNIS
SECUNDI HAGIENSIS
Elegiarum Liber primus, cui titulus
IULIA.

PIerides alius dira inter bella cruentet,
    Vulneraque ingeminet saeva, necesque virûm,
Cuius bis fuso madefiant sanguine versus:
    Hei mihi, plus satis est quem cecidisse semel.
(5) Nos Puerum sancta volucrem cum Matre canamus,
    Spargentem tenera tela proterva manu:
Sic ego, sic fanti, radiantibus astitit alis,
¤Cum face, cum cornu, cum iaculisque Puer.
Fallor? an ardenties acuebat cote sagittas?
¤(10) Anxius in vultu iam mihi pallor erat.
Parce tuum, dixi, ferro terrere Po‘tam,
¤Castra parat dudum qui tua sponte sequi,
Imperiumque potens, & regna patentia lat,
¤Quae te spamigena cum genitrice colunt,
(15) Carmine vocali patrias resonare per urbeis
¤Aggreditur, tuus est, laedere parce tuum.
Ille nihil motus, lunato fervidus arcu,
¤Accipe quae (dixit) multa diuque canas,
Et non ignotae celebra nunc robora dextrae,
¤(20) Formaque quid valeat disce decentis Herae.
Vix ea personuit, sonuit simul arcus, & unˆ
¤Cum iaculo in venas sensimus isse Deum.
[fol. A2v]
ELEGIA II.
[...]
Continue
[fol. K8r]

IOANNIS
SECUNDI HAGIENSIS BASIO
rum Liber unus.

BASIUM I.

Cum Venus Ascanium super alta Cythera tulisset,
    Sopitum teneris imposuit violis,
Albarum nymbos circumfuditque rosarum,
    Et totum liquido sparsit odore locum:
(5) Mox veteres animo revocavit Adonidis igneis,
    Notus & irrepsit ima per ossa calor.
O, quoties voluit circumdare colla Nepotis?
    O, quoties talis, dixit, Adonis erat?
[fol. K8v]
Sed placidam pueri metuens turbare quietem
    Fixit vicinis basia mille rosis.
Ecce calent illae, cupidaeque per ora Diones
    Aura susurranti flamine lenta subit.
Quotque rosas tetigit, tot basia nata repente
    Gaudia reddebant multiplicata deae.
At Cytherea, natans niveis per nubila cycnis,
    Ingentis terrae coepit obire globum.
Triptolemique modo, fecundis oscula glebis
    Sparsit, et ignotos ter dedit ore sonos.
Inde seges felix nata est mortalibus aegris,
    Inde medela meis unica nata malis.
Salvete aeternum, miserae moderamina flammae,
    Humida de gelidis Basia nata rosis.
En ego sum, vestri quo Vate canentur honores,
    Nota Medusaei dum iuga montis erunt,
Et memor Aeneadum, stirpisque disertus amatae,
    Mollia Romulidum verba loquetur Amor.


BASIUM II.

Vicina quantum vitis lascivit in ulmo,
    Et tortiles per ilicem
Bracchia proceram stringunt immensa corymbi,
    Tantum, Neaera, si queas
[fol. L1r]
In mea nexilibus proserpere colla lacertis;
    Tali, Neaera, si queam
Candida perpetuum nexu tua colla ligare,
    Iungens perenne basium;
Tunc me nec Cereris, nec amici cura Lyaei,
    Soporis aut amabilis,
Vita, tuo de purpureo divelleret ore:
    Sed mutuis in osculis
Defectos, ratis una duos portaret amantes
    Ad pallidam Ditis domum.
Mox per odoratos campos, et perpetuum ver,
    Produceremur in loca,
Semper ubi, antiquis in amoribus, Heroinae
    Heroas inter nobiles,
Aut ducunt choreas, alternave carmina laetae
    In valle cantant myrtea;
Qua violisque, rosisque, et flavicomis narcissis
    Umbraculis trementibus,
Illudit lauri nemus, et crepitante susurro
    Tepidi suave sibilant
Aeternum Zephyri, nec vomere saucia tellus
    Fecunda solvit ubera.
Turba beatorum nobis assurgeret omnis;
    Inque herbidis sedilibus
Inter Maeonidas prima nos sede locarent;
    Nec ulla amatricum Iovis
Praerepto cedens indignaretur honore,
    Nec nata Tyndaris Iove.


BASIUM III.

Da mihi suaviolum, dicebam, blanda puella;
    Libasti labris mox mea labra tuis.
Inde, velut presso qui territus angue resultat,
    Ora repente meo vellis ab ore procul.
Non hoc suaviolum dare, Lux mea, sed dare tantum
    Est desiderium flebile suavioli.


BASIUM IIII.

Non dat basia, dat Neaera nectar,
Dat rores animae suaveolentes,
Dat nardumque, thymumque, cinnamumque,
Et mel, quale iugis legunt Hymetti,
Aut in Cecropiis apes rosetis,
Atque hinc virgineis et inde ceris
Saeptum vimineo tegunt quasillo.
Quae si multa mihi voranda dentur,
Immortalis in iis repente fiam,
Magnorumque epulis fruar deorum.
Sed tu munere parce, parce tali,
Aut mecum dea fac, Neaera, fias:
Non mensas sine te volo deorum:
Non si me rutilis praeesse regnis,
Excluso Iove, di deaeque cogant.


Basium V.

Dum me mollibus hinc et hinc lacertis
Astrictum premis, imminensque toto
Collo, pectore, lubricoque vultu,
Dependes humeris, Neaera, nostris:
Componensque meis labella labris,
Et morsu petis, et gemis remorsa,
Et linguam tremulam hinc et inde vibras,
Et linguam querulam hinc et inde sugis,
Aspirans animae suavis auram,
mollem, dulcisonam, humidam, meaeque
Altricem miserae, Neaera, vitae:
Hauriens animam meam caducam,
Flagrantem, nimio vapore coctam,
Coctam pectoris impotentis aestu,
Eludisque meas, Neaera, flammas
Flabro pectoris haurientis aestum;
O, iucunda mei caloris aura:
Tunc dico, deus est Amor deorum,
Et nullus deus est Amore maior
Si quisquam tamen est Amore maior,
Tu, tu sola mihi es, Neaera, maior.


Basium VI.

De meliore nota bis basia mille paciscens,
    Basia mille dedi, basia mille tuli.
Explesti numerum, fateor, iucunda Neaera;
    Expleri numero sed nequit ullus amor.
Quis laudet Cererem numeratis surgere aristis?
    Gramen in irrigua quis numeravit humo?
Quis tibi, Bacche, tulit pro centum vota racemis?
    Agricolamve deum mille poposcit apes?
Cum pius irrorat sitientes Iuppiter agros,
    Deciduae guttas non numeramus aquae.
Sic quoque, cum ventis concussus inhorruit aîr,
    Sumpsit et irata Iuppiter arma manu,
Grandine confusa terras et caerula pulsat,
    Securus sternat quot sata, quotve locis.
Seu bona, seu mala sunt, veniunt uberrima caelo:
    maiestas domui convenit illa Iovis.
Tu quoque cum dea sis, diva formosior illa
    Concha per aequoreum quam vaga ducit iter,
Basia cur numero caelestia dona coîrces?
    Nec numeras gemitus, dura puella, meos?
Nec lacrimas numeras, quae per faciemque sinumque
    Duxerunt rivos semper euntis aquae?
Si numeras lacrimas, numeres licet oscula, sed si
    Non numeras lacrimas, oscula ne numeres;
Et mihi da, miseri solatia vana doloris,
    Innumera innumeris basia pro lachrymis.


Basium VII.

Centum basia centies,
Centum basia millies,
Mille basia millies,
Et tot milia millies,
Quot guttae Siculo mari,
    Quot sunt sidera caelo,
Istis purpureis genis,
Istis turgidulis labris,
Ocellisque loquaculis,
Ferrem continuo impetu,
    o formosa Neaera!
Sed dum totus inhaereo
Conchatim roseis genis,
Conchatim rutilis labris,
Ocellisque loquaculis,
Non datur tua cernere
Labra, non roseas genas,
Ocellosque loquaculos,
    Molles nec mihi risus;
Qui, velut nigra discutit
Caelo nubila Cynthius,
Pacatumque per aethera
Gemmatis in equis micat,
    Flavo lucidus orbe,
Sic nutu eminus aureo
Et meis lacrimas genis,
Et curas animo meo,
    Et suspiria pellunt.
Heu, quae sunt oculis meis
Nata proelia cum labris?
Ergo ego mihi vel Iovem
Rivalem potero pati?
Rivales oculi mei
    Non ferunt mea labra.


Basium VIII.

Quis te furor, Neaera,
Inepta, quis iubebat
Sic involare nostram,
Sic vellicare linguam
Ferociente morsu?
An, quas tot unus abs te
Pectus per omne gesto
Penetrabiles sagittas,
Parum videntur; istis
Ni dentibus protervis,
Exerceas nefandum
Membrum nefas in illud,
Quo saepe sole primo,
Quo saepe sole sero,
Quo per diesque longas,
Noctesque amarulentas,
Laudes tuas canebam?
Haec est, iniqua, nescis?
Haec illa lingua nostra est,
Quae tortiles capillos,
Quae pactulos ocellos,
Quae lacteas papillas,
Quae colla mollicella
Venustulae Neaerae,
Molli per astra versu,
Ultra Iovis calores,
Caelo incidente, vexit:
Quae te meam salutem,
Quae te meamque vitam,
Animae meaeque florem,
Et te meos amores,
Et te meos lepores,
Et te meam Dionen,
Et te meam columbam,
Albamque turturillam,
Venere invidente, dixit.
An vero, an est id ipsum
Quod te iuvat, superba,
Inferre vulnus illi,
Quam laesione nulla,
Formosa, posse nosti
Ira tumere tanta,
Quin semper hos ocellos,
Quin semper haec labella,
Et, qui sibi salaces
Malum dedere dentes,
Inter suos cruores
Balbutiens recantet?
O, vis superba formae!


Basium IX.

Non semper udum da mihi basium,
Nec iuncta blandis sibila risibus,
    Nec semper in meum recumbe
        Implicitum moribunda collum.
Mensura rebus est sua dulcibus.
Ut quodque mentes suavius afficit,
    Fastidium sic triste secum
        Limite proximiore ducit.
Cum te rogabo ter tria basia,
Tu deme septem, nec nisi da duo,
    Utrumque nec longum nec udum:
        Qualia teligero Diana
Dat casta fratri, qualia dat patri
Experta nullos nata Cupidines;
    Mox e meis lasciva ocellis
        Curre procul natitante planta.
Et te remotis in penetralibus,
Et te latebris, abdito in intimis,
    Sequar latebras usque in imas,
        In penetrale sequar repostum;
Praedamque victor fervidus in meam
Utrimque heriles iniiciens manus,
    Raptabo ut imbellem columbam
        Unguibus accipiter recurvis.
Tu deprecantes victa dabis manus,
Haerensque totis pendula bracchiis,
    Placare me septem iocosis
        Basiolis cupies inepta.
Errabis; illud crimen ut eluam,
Septena iungam basia septies,
    Atque hoc catenatis lacertis
        Impediam fugitiva collum;
Dum, persolutis omnibus osculis,
Iurabis omnes per Veneres tuas,
    Te saepius poenas easdem
        Crimine velle pari subire.


Basium X.

Non sunt certa meam moveant quae basia mentem,
    Uda labris udis conseris, uda iuvant;
Nec sua basiolis non est quoque gratia siccis,
    Fluxit ab his tepidus saepe sub ossa vapor.
Dulce quoque est oculis nutantibus oscula ferre,
    Auctoresque sui demeruisse mali:
Sive genis totis, totive incumbere collo,
    Seu niveis umeris, seu sinui niveo,
Et totas livore genas, collumque notare,
    Candidulosque humeros, candidulumque sinum;
Seu labris querulis titubantem sugere linguam,
    Et miscere duas iuncta per ora animas,
Inque peregrinum diffundere corpus utramque,
    Languet in extremo cum moribundus amor.
Me breve, me longum capiet, laxumque, tenaxque,
    Seu mihi das, seu do, lux, tibi basiolum.
Qualia sed sumes, nunquam mihi talia redde:
    Diversis varium ludat uterque modis.
At quem deficiet varianda figura priorem,
    Legem submissis audiat hanc oculis,
Ut, quot utrimque prius data sint, tot basia solus
    Dulcia victori det, totidemque modis.


Basium XI.

Basia lauta nimis quidam me iungere dicunt,
    Qualia rugosi non didicere patres.
Ergo, ego cum cupidis stringo tua colla lacertis,
    Lux mea, basiolis immoriorque tuis,
Anxius exquiram quid de me quisque loquatur?
    Ipse quis, aut ubi sim, vix meminisse vacat.
Audiit, et risit formosa Neaera, meumque
    Hinc collum nivea cinxit et inde manu;
Basiolumque dedit, quo non lascivius umquam
    Inseruit Marti Cypria blanda suo;
Et, ’quid,’ ait, ’metuis turbae decreta severae?
    Causa meo tantum competit ista foro.’


Basium XII.

Quid vultus removetis hinc pudicos,
Matronaeque, puellulaeque castae?
Non hic furta deum iocosa canto,
Monstrosasve libidinum figuras;
Nulla hic carmina mentulata, nulla
Quae non discipulos ad integellos
Hirsutus legat in schola magister.
Inermes cano basiationes,
Castus Aonii chori sacerdos.
Sed vultus adhibent modo huc protervos
Matronaeque, puellulaeque cunctae,
Ignari quia forte mentulatum
Verbum diximus, evolante voce.
Ite hinc, ite procul, molesta turba,
Matronaeque, puellulaeque turpes;
Quanto castior est Neaera nostra,
Quae certe sine mentula libellum
Mavult, quam sine mentula poetam.


Basium XIII.

Languidus e dulci certamine, Vita, iacebam
    Exanimis, fusa per tua colla manu.
Omnis in arenti consumptus spiritus ore
    Flamine non poterat cor recreare novo.
Iam Styx ante oculos, et regna carentia sole,
    Luridaque annosi cymba Charontis erat:
Cum tu suaviolum educens pulmonis ab imo
    Afflasti siccis irriguum labiis:
Suaviolum Stygia quod me de valle reduxit,
    Et iussit vacua currere nave senem.
Erravi, vacua non remigat ille carina,
    Flebilis ad manes iam natat umbra mea.
Pars animae, mea Vita, tuae hoc in corpore vivit,
    Et dilapsuros sustinet articulos;
Quae tamen impatiens in pristina iura reverti
    Saepe per arcanas nititur aegra vias.
Ac, nisi dilecta per te foveatur ab aura,
    Iam collabentes deserit articulos.
Ergo age, labra meis innecte tenacia labris,
    Assidueque duos spiritus unus alat;
Donec, inexpleti post taedia sera furoris,
    Unica de gemino corpore vita fluet.


Basium XIIII.

Quid profers mihi flammeum labellum?
Non te, non volo basiare, dura,
Duro marmore durior Neaera.
Tanti istas ego ut osculationes
Imbelles faciam, superbe, vestras,
Ut, nervo toties rigens supino,
Pertundam tunicas meas, tuasque;
Et, desiderio furens inani,
Tabescam, miser, aestuante vena?
Quo fugis? Remane, nec hos ocellos,
Nec nega mihi flammeum labellum:
Te iam, te volo basiare, mollis,
Molli mollior anseris medulla.


Basium XV.

Adducto puer Idalius post tempora nervo
    Stabat in exitium, pulchra Neaera, tuum.
Cum frontem, sparsosque videns in fronte capillos,
    Luminaque argutis irrequieta notis,
Flammeolasque genas, et dignas matre papillas,
    Iecit ab ambigua tela remissa manu:
Inque tuas cursu effusus pueriliter ulnas,
    mille tibi fixit basia, mille modis,
Quae succos tibi myrteolos, Cypriosque liquores
    Pectoris afflarunt usque sub ima tui;
Iuravitque deos omnes, Veneremque parentem,
    Nil tibi post umquam velle movere mali.
Et miremur adhuc cur tam tua basia fragrent?
    Duraque cur miti semper amore vaces?


Basium XVI.

Latonae niveo sidere blandior,
    Et stella Veneris pulchrior aurea,
    Da mi basia centum,
    Da tot basia, quot dedit Vati multivolo Lesbia, quot tulit;
    Quot blandae veneres, quotque cupidines
    Et labella pererrant,
    Et genas roseas tuas; Quot vitas oculis, quotque neces geris,
    Quot spes, quotque metus, quotque perennibus
    Mista gaudia curis,
    Et suspiria amantium.
Da, quam multa meo spicula pectori
    Insevit volucris dira manus dei:
    Et quam multa pharetra
    Conservavit in aurea.
Adde et blanditias, verbaque publica,
    Et cum suavicrepis murmura sibilis,
    Risu non sine grato,
    Gratis non sine morsibus.
Quales Chaoniae garrula motibus
    Alternant tremulis rostra columbulae,
    Cum se dura remittit
    Primis bruma Favoniis.
Incumbensque meis mentis inops genis,
    Huc illuc oculos volve natatiles,
    Exsanguemque lacertis
    Dic te sustineam meis.
Stringam nexilibus te te ego bracchiis,
    Frigentem calido pectore comprimam
    Et vitam tibi longi
    Reddam afflamine basii;
Donec succiduum me quoque spiritu
    Istis roscidulis linquet in osculis,
Labentemque lacertis,
Dicam, collige me tuis.
Stringes nexilibus me, mea, bracchiis,
    Mulcebis tepido pectore frigidum,
    Et vitam mihi longi af-
    Flabis rore suavii.
Sic aevi, mea Lux, tempora floridi
    Carpamus simul; en iam miserabiles
    Curas aegra senectus
    Et morbos trahet, et necem.


Basium XVII.

Qualem purpureo diffundit mane colorem
    Quae rosa nocturnis roribus immaduit;
Matutina rubent Dominae sic oscula nostrae,
    Basiolis, longa nocte, rigata meis:
Quae circum facies niveo candore coronat,
    Virginis ut violam cum tenet alba manus.
Tale novum seris cerasum sub floribus ardet,
    Aestatemque, et ver cum simul arbor habet.
Me miscrum! quare, cum flagrantissima iungis
    Oscula, de thalamo cogor abire tuo?
O, saltem labris serva hunc, formosa, ruborem,
    Dum tibi me referet noctis opaca quies.
Si tamen interea cuiusquam basia carpent,
    Illa meis fiant pallidiora genis.


Basium XVIII.

Cum labra nostrae cerneret puellae,
Inclusa circo candidae figurae,
Ut si quis ornet, arte curiosa,
Corallinis eburna signa baccis,
Flevisse fertur Cypris et gemendo
Lascivientes convocasse Amores,
Et ’quid iuvat,’ dixisse, ’purpuratis
Vicisse in Ida Palladem labellis,
Et pronubam magni Iovis sororem,
Sub arbitro pastore; cum Neaera
Haec antecellat arbitro Poeta?
At vos furentes ite in hunc poetam,
Et dira plenis tela de pharetris
In illius medullulas tenellas,
Pectusque per, iecurque per iocosum,
Distringite acres perstrepente cornu.
At illa nullo pertepescat igne,
Sed tacta pectus plumbea sagitta,
Torpescat imas congelata venas.’
Evenit, imis uror in medullis,
Et torrido iecur liquescit igne:
Tu fulta pectus asperis pruinis
Et caute, quales aut maris Sicani,
Aut Adriae unda tundit aestuosa,
Secura ludis impotentem amantem.
Ingrata! propter ista labra rubra
Laudata plector? Heu, misella, nescis
Cur oderis: nec ira quid deorum
Effrena possit, et furor Diones.
Duros remitte, mollicella, fastus;
Istoque dignos ore sume mores;
Et, quae meorum causa sunt dolorum,
Mellita labris necte labra nostris;
Haurire possis ut mei pusillum
Praecordiis ex intimis veneni,
Et mutuis languere victa flammis.
At nec deos, nec tu time Dionen:
Formosa divis imperat puella.


BASIUM XIX.

[fol. M2r]
MEllilegae volucres, quid adhuc thyma cana, rosasque,
    Et rorem vernae nectareum violae
Lingitis; aut florem late spirantis anethi?
    Omnes ad dominae labra venite meae.
Illa rosas spirant omnes, thymaque omnia sola,
    Et succum vernae nectareum violae.
Inde procul dulces aurae funduntur anethi,
    Narcissi veris illa madent lacrimis,
Oebaliique madent iuvenis fragrante cruore,
    Qualis uterque liquor cum cecidisset erat,
Nectareque aetherio medicatus, et aîre puro,
    Impleret fetu versicolore solum.
Sed me, iure meo libantem mellea labra,
    Ingratae socium ne prohibete favis.
Non etiam totas avidae distendite cellas,
    Arescant dominae ne semel ora meae,
Basiaque impressans siccis sitientia labris,
    Garrulus indicii triste feram pretium.
Heu, non et stimulis compungite molle labellum:
    Ex oculis stimulos vibrat et illa pares.
Credite, non ullum patietur vulnus inultum:
    Leniter innocuae mella legatis apes.


ALCIATI

EXtremum [...]

Continuer
[fol. M3r]

Ioannis Secundi Hagiensis Epistolarum, Liber Primus.

Ad Everardum Fratrem Epistola Prima.

Ite salutatum, sine me, mea carmina fratrem,
    Cur mihi nunc versus non datur esse meos?
Ite leves elegi, nec vos ivisse pigebit,
    Ite citi, doctam iam dabit ille manum.
Moxque resignatos placida vos audiet aure
    Narrantes animi nuncia certa mei.
Haec igitur nostro referetis nomine fratri,
    O, ego quam vobis demptum onus hoc cupiam?
[...]

Continuer
[fol. S3r]

EPISTO-
LA LUDICRA, VELUT HEN-
rici Octavi Angliae Regis nomine conscri-
pta, qua respondetur illi, quae Regi-
nae Catharinae nomine edita cir-
cum ferebatur: cuius erat
initium.
Hoc etiam titulis. &c.

SEnsimus, heu, gemitus, & flebile carmen, & iram
    Qualem caeruleus non, puto, pontus habet.
Hei mihi foemineo quae sunt satis arma dolori?
    Nunc ego cum magno Caesare bella precor.
[fol. S3v]
(5) Cingite tela caput devotum, cingite flammae,
    Et cava fauce globos aera tonante vomant.
Densior externo ruat in me miles ab orbe
    Laomedonteas quam laceravit opes.
Mille ter hostiles impellant lintea venti,
    (10) Et mihi perniciem trabs numerosa vehat.
Omnia foeminea me laedent mitius ira,
    Tristius hac Siculae nil habet aula Deae.
Heu, quaecunque meo desedit pectore cura:
    Sive fuit fatum, seu malesuadus Amor,
(15) Ut, spretis thalamis quos tot mihi regna ferebant,
    Vincula maluerim perniciosa sequi,
Oscula decerpens fraternis debita labris:
    Haec venit titulis prima ruina meis.
Dire Puer, facibus funestis acer & arcu,
    (20) Et Dea frondosum quae regis Idalium,
Quid me collubuit incoestis urere flammis?
    Dextera cur alibi non fuit ista potens?
Frigida deserto queritur Catharina cubili,
    Irrorans tepidis lumina fluminibus.
(25) Desine me lachrymis & te Regina necare:
    Mitte, ne in vanis spem tibi pone minis.
Hunc cupis amplecti? cui tela minaris, et igneis?
    Huic tu blanditias, deliciasque paras?
Cuius in exitium tacitis non vocibus armas,
    (30) Quaeque mihi tumidas gens iacet inter aquas?
[fol. S4r]
Quaeque iacet circum magno devota Nepoti?
    Quaeque procul nostra de regione manet?
Mirabar Matrem funestam caede virili:
    Desino mirari, plus feritatis habes.
(35) Istius est animi crudeleis voluere motus
    Qualibus est aetas vix violata prior.
Immiteis oculos tenero saciare cruore,
    Membraque sparsa pio ferre epulanda patri.
Non ita vicino mihi duruit aequore pectus,
    (40) Nec taleis animos dant fera flabra mihi.
Non, tua contemnens, aliena cubilia sector,
    Est aliud quod nos arcet ab ore tuo.
Excludunt olim complexibus exoptatis.
    Germani cineres, tristis & umbra, mei.
(45) Nox erat, & nigra velaverat omnia veste,
    Haerebam nexis tecum ego brachiolis,
Membraque languidulo reparabam fessa sopore,
    Quom stetit ante oculos pallidus ille meos,
Inijciensque manus, sunt haec mea gaudia, dixit,
    (50) Gaudia fraterna non bene rapta manu.
Venit in ora color, qualem vix ille gerebat,
    Crinis in attonita fronte supinus erat.
Da veniam frater, dixi, iuvenilibus ausis,
    Et tua iam posthac gaudia solus habe.
(55) Sic te nulla premant onerosae pondera terrae,
    Quaque frui vivum non voluere dei,
[fol. S4v]
Hanc olim sociam tibi dent in valle beata,
    Tecum perpetuas ducat ibi choreas,
Quâ nemus Eridani per odorum volvitur unda,
    (60) Umbraque sit taedis aemula nulla tuis.
Audijt, & tenueis in ventos cessit imago,
    Ex illo vetitus est torus iste mihi.
Sunt aliquid maneis, & curant multa sepulti.
    Nunquid Achilleum flebilis ad tumulum
(65) Regia truncatum proiecit filia corpus,
    Ferret ut extincto gaudia pacta viro.
Non mihi Germani rapieris ad alta sepulchra:
    O, liceat terris te superesse diu,
Et tua felici decurrant stamina fuso,
    (70) Dum mihi securus te sine somnus eat.